Een saggar is een grote, keramische pot. De saggar bestaat al heel lang. Het woord komt (waarschijnlijk) van het woord 'safeguard'. Vroeger werden ovens alleen gestookt met hout. Het hout veroorzaakt uiteraard rondvliegende as. Wanneer as op geglazuurd werk valt, komt het vast te zitten in dat glazuur. Om dit te voorkomen, werd het werk in een saggar gezet, afgesloten en zo mee gestookt. Op deze manier kon de as niet bij het werk komen.

Door de komst van elektrische ovens is de noodzaak van saggars afgenomen. Saggars worden nu ook gebruikt als een alternatieve stookmethode in gasovens. In de saggar Biscuit gestookt werk wordt samen met kleurende en brandbare materialen in de saggar gezet. Tijdens de stook ontbranden de materialen en ontstaan er kleuren op het werk.

Ik heb onderzoek gedaan naar het gebruik van diverse kleurende materialen en een methode ontwikkeld om de saggar ook in een elektrische oven te kunnen gebruiken.

 In de saggar kunnen allerlei natuurlijke materialen mee gestookt worden:

  • hout
  • (gedroogde) bloemen en planten
  • schillen van groenten en fruit
  • noten
  • papier
  • textiel van katoen, vlas en hennep (geen wol)

Kleuren

De kleuren van de materialen zijn niet de kleuren die het werk uiteindelijk krijgt. De belangrijkste kleuren komen van toegevoegde metaaloxiden. Het proces is voor een deel afhankelijk van het toeval, je kan vooraf dus nooit precies zeggen hoe het werk eruit komt te zien.

Alles is terug te vinden in mijn boek: "saggar firing in een elektrische oven"

saggar in oven

De saggar gezien van boven af in de oven. De saggar wordt afgesloten met een deksel en dan kan de oven gestookt worden.

Uitgebreide informatie en uitleg over de techniek vind je in mijn boek: "Saggar firing in een elektrische oven"